You Can’t Always Get What You Want – Waarom de verkiezing van Trump niet alleen slecht nieuws is

Democratic presidential candidate former Secretary of State Hillary Clinton (l) and Republican presumptive nominee, Donald Trump (r).

In mijn pen kruipen is mijn gangbare modus operandi telkens als ik een uitlaatklep zoek. Anderen gaan sporten. Nog anderen gaan zich bezuipen op café. Ik moet het van me af kunnen schrijven, bij wijze van mentaal verwerkingsproces.

En toch. Ik geef graag toe dat het me vandaag alle moeite van de wereld kost om iets zinnig neer te schrijven. Ik schrijf iets, ik wis het meteen. Ik begin opnieuw, anders. Nog een ontwerp de vuilbak in. Ik wik en weeg, worstel met wat ik nu eigenlijk kwijt wil.

Aan emoties nochtans geen gebrek. De tranen staan me al de hele dag nader dan het lachen – who am I kidding, er werd al een stevig potje afgejankt vandaag. Maar goed. Moeilijk gaat ook. En ons de mond laten snoeren is wel het laatste wat we moeten doen.

Ne vous Trumpez pas

De voorbije 24 uur waren alle ogen gericht op de gebeurtenissen aan de overkant van de Grote Plas. Als politicoloog en anglofiel volgde ik de debatten al maanden op de voet. Dat deed ik de vorige verkiezingen ook telkens – bij de verkiezing van Obama acht jaar geleden volgde ik de campagne van Obama van op de eerste rij vanuit Illinois. Bij zijn inauguratie nipten we champagne in de board room van de Brusselse afdeling van het advocatenkantoor waar het destijds tussen de Obama’s koekenbak werd. En oh, wat zijn we verwend geweest de voorbije twee termijnen met een koppel als de Obama’s in het Witte Huis. Wellicht draagt dat bij tot de complete schok en verbijstering waarmee we vanmorgen ontwaakten.

Eerlijk gezegd was ik er een pak minder gerust in dan de commentatoren die de revue passeerden en die met cijfers van polls  – veelal van bedenkelijk alooi – bleven goochelen. Mathematische zekerheden en verkiezingen gaan niet samen, en dat moeten ze blijkbaar zelfs nog bij Princeton University leren.

The lesser of two evils

Maar goed. Alea iacta est. Er zijn wel honderd verklaringen te geven waarom er gestemd is zoals er gestemd is. Daar ga ik hier niet over uitweiden (zoek me vooral op als je de behoefte voelt om dat wél te doen – you know I love it). Maar laat één iets duidelijk zijn: de manier waarop Clinton bejegend is door het Trump-kamp, door de media en door de goegemeente tijdens deze campagne is van een ongezien seksistische inslag.

Hoe kan het dat een kandidate die al decennia als een verdienstelijke, intelligente en competente politica haar strepen verdient consistent afgeschilderd wordt als een even slechte (of zelfs slechtere) kandidaat dan een politiek groentje? Een dubieus zakenman die zijn klanten, investeerders, aannemers en zijn eigen partijgenoten bedroog?  Die niet terugdeinst voor onverholen mysogynie, seksisme, racisme?  Wiens programma (als we dat al zo kunnen noemen) bestaat uit een aaneenschakeling van holle slogans? Die er openlijk voor uitkomt dat de rechtsstaat en de grondbeginselen van de democratie hem gestolen kunnen worden? Die wetenschappelijk aangetoonde feiten rond pakweg global warming als nonsens afdoet? Die zijn tegenstander wil laten opsluiten of afknallen? Die een muur wil bouwen van honderden kilometers om ongewenste immigranten buiten te houden? Die volledige bevolkingsgroepen wil marginaliseren of uitsluiten? Die van een van de grootste economieën ter wereld opnieuw een eiland in splendid isolation wil maken?

Hoe kan het dat de keuze tussen die twee kandidaten voorgesteld wordt als een keuze tussen de pest en de cholera terwijl Hillary in alle  opzichten absoluut met kop en schouders boven The Donald uitsteekt?

Double standards

“Hillary is niet erg sympathiek”. “Not very likeable”. “Ze is afstandelijk”. “Weinig charismatisch”. “En wat heeft ze toch met die eeuwige pantsuits?” Compleet irrelevante criteria om de capaciteiten van een kandidaat te beoordelen. En toch werden de verdiensten van Clinton hieraan afgemeten. Over de vestimentaire keuzes van Trump heb ik geen enkel commentaar gelezen. Hij hoeft zelfs niet aardig gevonden te worden. Voor hem, als mannelijke kandidaat, blijkt dat geen rol te spelen. Zelfs al hangt hij de grootste a**hole uit: hij wordt er alleen maar voor beloond.

Wat meer is: kiezers (ook vrouwen) lijken te gaan voor een bepaalde autoritaire stijl van leiderschap. Iemand die hen bij de hand neemt en belooft eens duchtig orde op zaken te stellen. Als vrouwelijke kandidaat was het voor Clinton balanceren op een slappe koord: je wil niet als heilig boontje, als softie gepercipieerd worden. Anderzijds word je – als je ook maar een zweem van de houding van je mannelijke opponent aanneemt – afgedaan als de koude bitch. De afstandelijke ijsprinses waar niemand iets voor voelt. Die niemand iets doet voelen.

De dubbele standaarden waarmee deze twee kandidaten werden gewikt en gewogen zijn gewoonweg hallucinant.

Kansen

De verslagenheid in het Clinton-kamp (en bij uitbreiding bij iedereen die begaan is met pakweg fundamentele mensenrechten, de vrijhandel, de democratie en de rechtsstaat) is immens. Toch biedt de verkiezing van Trump ook kansen. Het feit dat onverholen seksisme in de Westerse wereld nog ongebreideld kan zegevieren is bijzonder pijnlijk. Maar niemand kan nu nog ontkennen dat er anno 2016 wel degelijk nog een probleem is. Dat de dubbele standaarden reëel zijn. En dat tot op de hoogste echelons van onze Westerse samenleving en ons politiek bestel.

Laat de verkiezing van Trump dan ook het startschot zijn voor een nieuwe feministische beweging. De vierde golf van het feminisme is meer dan ooit nodig. Laat ons de rangen sluiten en verenigd zijn in verontwaardiging. En Michelle, darling, smeer je kieten. We rekenen op je in 2020.

 

8 gedachten over “You Can’t Always Get What You Want – Waarom de verkiezing van Trump niet alleen slecht nieuws is

  1. Annelies schreef:

    Ik ben het heel erg eens met jou. Wat me vanmorgen opnieuw triest maakte, waren de reacties in de Vlaamse media. “We moeten Trump het voordeel van de twijfel geven” (really? iemand die de persbadges introk van de journalisten die het niet met hem eens waren?) “Het is de schuld van Hillary, ze is van plastic” (die speech gisteravond gezien?). Ik ergerde me al maanden aan het “lesser of two evils” discours dat ook hier heerste. Obama werd (terecht) opgehemeld hoewel ook hij fouten maakte, maar de fouten die Hillary, als minister onder Obama, maakte, die worden haar blijkbaar niet vergeven. Ik vind het zo zo jammer.
    Zelf heb ik me voorgenomen om niet meer te zwijgen. Seksistische praat, vergoelijkingen, ik moet het niet meer weten. ik hou mijn mond niet meer om de goede vrede te bewaren. Op een beleefde, respectvolle manier zal ik duidelijk maken wat ik ervan denk. En hopelijk met mij veel andere vrouwen én mannen!

    • Anouck Meier schreef:

      Dat is denk ik exact de reactie die we moeten handhaven. En je hebt helemaal gelijk wat betreft Hillary. In 2008 liet ze wél tranen tijdens de campagne, en dat werd haar toen verweten. Nu toonde ze te weinig emotie. Je kan als vrouw onmogelijk het “juiste” evenwicht vinden.

  2. Annelies schreef:

    Ik werk al een aantal jaar in een wereld die 99% gedomineerd wordt door mannen. Niet zelden word ik de mond gesnoerd ten nadele van mijn mannelijke collega’s. Dus ik werk harder en sleutel op alle mogelijke manieren aan mijn competenties. In de hoop dat het een verschil zal maken. Wat in de VS gebeurd is, stemt mij om die reden droevig. Er stond een vrouw – die over de meeste ervaring en politieke competenties beschikt van alle presidentskandidaten van de afgelopen decennia – tegenover een man – die de minst ervaren kandidaat in jaren is – en opnieuw haalde de man zonder probleem een overwinning binnen. Mijn droom en de illusie dat ik er met hard werken wel zal komen, stortte gisteren tegen het glazen plafond aan diggelen.

    • Anouck Meier schreef:

      Ik herinner me nog de fase waarin ik echt geloofde dat je er als vrouw puur op verdienste “kon geraken” in deze maatschappij. Dat quota een belediging waren voor onze competenties. Dat er geen gender bias bestond, zolang je maar alles gaf wat in je zat. Mijn haast kinderlijke naïviteit werd al snel ingehaald door de harde realiteit. Hillary’s overwinning had zo een ontzettend belangrijk precedent kunnen zijn. Een bron van inspiratie, een voorbeeld. Wat een afschuwelijke gemiste kans.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *