Mogen we even, Gwendolyn?

Nice to meet you, Achille!

Baby Achille, vers van de pers. Staat de timer al op? Iemand?

Ik mag toch Gwendolyn zeggen, hé? Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik fan ben van je. Liberaal. Recht voor de raap. Naar eigen zeggen: feministe. Kortom, je staat bij mij op een goed blaadje.

Maar vandaag betrap ik je toch op een niet erg vrouwvriendelijk voorstel dat mij diep in mijn moederhart raakt. Ik heb nog maar amper de quota-boterham doorgespoeld met een kop koffie, als ik  het volgende lees in je interview in De Standaard van vandaag:

‘Wanneer ze bevallen van een kind, blijven ze uiteraard thuis. In de eerste plaats om te herstellen van een bevalling, die niet te onderschatten is. Maar het moederschapsverlof is veel langer dan medisch nodig is. Daardoor riskeren we dat het een gewoonte wordt dat vrouwen thuis blijven voor de kinderen.’

‘Ik vind dat de overheid die zorgperiode neutraal moet maken: het verlof na een bevalling mag niet toegespitst zijn op de vrouw alleen. (…)

‘Partners moeten na de zwangerschap de keuze krijgen over hoe ze de vakantie zullen verdelen onder elkaar. Als de vrouw een hele periode thuisblijft, is dat voor mij even goed. Maar er moeten verschillende opties zijn. Dat kan leiden tot een verandering van de zorgpatronen, waardoor vrouwen ook vaker zullen doorstromen naar topfuncties in het professionele leven.

Slik. Nog eens slikken. Say what?!

De taart moet groter, niet kleiner

Begrijp me niet verkeerd: het principe van de verdeling van de zorg tussen partners (mama’s, papa’s, partners, mee-ouders en wie dan ook betrokken partij is) kan alleen maar toegejuicht worden. Nu worden we als vrouwen collectief afgestraft op de arbeidsmarkt voor het feit dat we willens nillens de primaire zorgtaak op ons bord krijgen. Ik erken ook dat dat de bezorgdheid is die jou drijft om tot voorstellen over te gaan. So far so good.

Maar er is een ernstig probleem met je uitgangspositie:  die 15 weken moederschapsrustwhat’s in a name, de overheid kan dringend een goede copywriter gebruiken me dunkt – is in zijn geheel beschouwd al compleet ontoereikend. Moeten we die dan ook nog eens gaan opsplitsen?

Rechten van vaders en moeders en partners, ja. Maar mogen we ook even stilstaan bij de rechten van het kind?  Ik wens mijn kinderen – en onze samenleving – niets liever toe dan dat ze zich tot evenwichtige en gelukkige individuen mogen ontplooien. Laten we hen vooral alle kansen daartoe geven door ze van in het prille begin een redelijke mogelijkheid te geven om zich te hechten. Aan mama én papa. En niet op een schamele 15 weken. Een systeem een “welvaartsstaat” waardig, quoi.

Langer “verlof”, verplicht verdeeld

Laten we vooral ook niet de indruk wekken dat mannen en vrouwen vandaag de dag al gebruik maken van de “vrije keuze” die ze al hebben om de zorgtaken te verdelen. Hoeveel vaders nemen effectief de 10 dagen vaderschapsverlof op? En later ouderschapsverlof? Hoeveel van hen worden door hun werkgevers onder druk gezet om dit niet op te nemen?

De oplossing ligt nochtans voor de hand. Verleng het verlof tot een redelijke, gezinsvriendelijke termijn en verplicht beide ouders tot een deelname in de zorgtaken. And while we’re at it: laat ons iets doen aan de rechten van ouders die aan onze economie bijdragen als zelfstandigen.

Let’s talk!

Ik zou wat graag bijdragen aan een breder debat over hoe we anno 2016 naar waarachtige gender gelijkheid kunnen toegroeien als maatschappij. En hé, het is OK om je koers een beetje bij te sturen. Want “wij vrouwen zijn toch flexibel”, nietwaar?

 

 

 

 

 

2 gedachten over “Mogen we even, Gwendolyn?

  1. Hanne schreef:

    Alles wat jij zegt! De taart moet groter en kan groter! Ik heb zelf geen kinderen, maar als ik kijk naar mijn vrienden en gezinnen rond mij, het is nu al zo een gigantische uitdaging, zelfs al verloopt de bevalling tiptopperfect!

  2. resaarcle schreef:

    ‘… veel langer dan medisch nodig is’ vind ik ook nogal kort door de bocht. Wat dachten we van een tijdje om emotioneel, balanszoekend, hechtend te wennen? Ook allemaal nodig me dunkt. Op naar het Scandinavische model van 15 maanden dat te verdelen is over kersverse ma en kersverse pa!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *