Hutsepot met (hans)worst

Tussen Hutsepot en Pint

Het overvalt mij wel vaker. De acute nood om in mijn pen te kruipen en onbeteugeld mijn gal te spuwen. Al een chance dat ik professioneel copywriter ben en mijn dagen dus al schrijvend kan doorbrengen. Op dagen als vandaag is het vaak schrijven tegen de klok, want de vakantieperiode komt eraan en klanten willen allemaal nog één en ander op punt stellen.

Ondanks de nakende deadlines voel ik vandaag, tussen de brochures, blogs en websites die aan een tekstuele makeover toe zijn, de dringende, ja haast fysieke nood om te schrijven over een heel ander paar mouwen.

Ik verklaar mij nader en neem u 24 uur terug mee in de tijd. Het is woensdagnamiddag. Zoals het een vrouw en moeder betaamt zorg ik plichtsbewust voor mijn kinderen en zelfs  voor een extra speelkameraadje (wiens mama moet poetsen in hun nieuwbouwwoning, true story). Terwijl het jonge volkje lustig de keuken omtovert in een knutselparadijs, durf ik het aan om, op geheel egoïstische wijze, mijn intellectuele horizonten wat te verruimen en ik neem er een boekske bij. Hashtag Lui Wijf.

Op de cover van de publicatie van mijn keuze, de Knack, prijkt een quote van Imke Courtois die meteen mijn aandacht trekt: “Noem mij geen feminist”. Voor zij die onder een steen geleefd hebben: Imke speelt voor Standard, de nationale voetbalploeg en is voetbalcommentator bij Sporza. En tussen het veld en de opnamestudio presteert deze voetbalgodin het om ook nog eens een doctoraat te schrijven. Ze maken ze niet veel getalenteerder dan dit, me dunkt!

Imke Courtois heeft brains. En veel. No doubt about it. Maar ik kan het niet helpen om haar visie op hedendaags feminisme naïef te vinden (ze neemt het woord overigens zelf in de mond):

"Ik denk dat de strijd wel ongeveer gestreden is. De meeste mannen hebben 
respect voor vrouwen. ... Ik ben niet iemand die zich benadeeld voelt als 
vrouw."

Imke vindt het ook niet meer dan logisch dat haar Sporza-collega’s die gezegend zijn met een paar ballen meer verdienen dan zij doet “omdat ze meer ervaring hebben”. DJU TOCH. Ik bedenk dat ik zo graag eens een pint zou willen pakken met deze felle madam (en daarbij uiteraard compleet uit mijn rol val als perfecte vrouw en moeder) en het met haar hebben over modern feminisme. En dat de strijd allesbehalve gestreden is. En dat er helaas toch nog een significante hoeveelheid douchebags zijn die vrouwen helemaal niet respecteren.

Fast forward een paar uren. De kinderen zitten keurig onder de wol, mijn echtgenoot heeft van een huisbereide maaltijd kunnen genieten, rest mij nog de keuken op te ruimen. Ik denk nog even aan Imke als ik de Knack terug op zijn plaats leg.

En dan. BOEM PAUKENSLAG.

Doet Fernand Huts mij daar geen ONGELOFELIJKE GUNST door quasi direct een voorbeeld te willen leveren van hoe er anno 2016 nog steeds mannen zijn die nul komma nul respect hebben voor vrouwen. En hij doet dat met verve! Geslaagd met grootste onderscheiding en felicitaties van de jury (die ongetwijfeld ook uitsluitend uit blanke, mannelijke en gefortuneerde vijftigplussers bestaat). In een zelden geziene prestatie slaagt hij er in om een hele generatie (vrouwen én mannen) te schofferen.

Als ondernemende vrouw ben ik dubbel in mijn gat gebeten. Want in de logica van onze Fernand zijn alle ondernemers mannen. Michèle Sioen en Hilde Laga zullen het graag horen. Volgens Huts, CEO van Katoennatie, willen veel mensen (lees: mannen) ondernemen, maar doen ze dat nog te weinig:

“Dat ligt minstens gedeeltelijk aan de rol van de moderne vrouw. Ze zijn
veeleisender geworden. Een man moet mee instaan voor het huishouden, 
thuis zijn, meegaan op citytrip, skivakantie, en liefst nog veel vakantie
hebben. Begin dan maar als ondernemer. Quality time together komt vóór
geld verdienen."

De – overigens terechte – wens van een hele generatie vrouwen én mannen om een broodwinning op een fatsoenlijke manier te combineren met een persoonlijk en gezinsleven wordt daarmee geridiculiseerd (inclusief ritjes in koetsen en het vreten van wafels). Huts overschat overigens schromelijk de macht van vrouwen om hun mannen in die richting te sturen die ze willen. Ik daag hem uit om een voorbeeld te vinden in de hele Westerse geschiedenis waarin de machtsverhoudingen in het voordeel van de vrouw bleken te zijn.

Dus, Imke. Het aanbod voor dat pintje geldt. Een sapje is ook goed. Een wafel misschien? Ik zal de slagroom voor mijn rekening nemen. Ik vraag alvast toestemming aan mijn man om mijn stoof te verlaten voor een avondje. Ik denk dat we nog aardig wat gespreksstof gaan hebben.

 

 

 

 

Imke en Fernand

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *